Denne boka er blitt til i 1983 – 84, over ein periode på vel eit år. Den er meint som eit framhald av boka som kom ut i fjor, «Slåttar og spelemenn i Bygland», og inngår soleis i ein serie av bøker som er meint å skulle dekke felemusikken i Agder.

Otto Furholt høyrer geografisk heime i Vegusdal, og skulle soleis mest naturleg representere musikken i dette og dei tilstøytande områda Herefoss og Mykland. Men det synte seg at musikken hans høyrde heime også i mange andre distrikt. Kanskje hovudtyngda av repertoaret hans må seiast å vere innan Setesdalsmusikken. Av dei 124 slåttane som er tekne med i denne boka, er bortimot halvparten tradisjonelle Setesdalslåttar. Den andre halvparten fordeler seg på slåttar frå bygdene i Indre-Agder og Telemarkslåttar. I tillegg fins einskilde slåttar frå andre distrikt, så som Vestlandet og Valdres.

Frå først av hadde eg tenkt å skrive ned heile Otto Furholts musikkrepertoar. Dette synte seg etter-kvart å vere ei nesten umogleg oppgåve. Otto kom stadig på nye slåttar som han ikkje hadde spela på lang tid, eller han hadde høyrt slåttar so mykje at han kunne spele dei. I tillegg kunne han ei mengd gammaldans-slåttar. Ramma for ei overkomeleg bok vart fort sprengd, og einaste praktiske løysinga tyktes vere å avgrense ei kjerne i repertoaret hans – den delen av musikken som kunne seiast å vere mest representativ i ein presentasjon av Otto Furholts slåttemusikk. Eg bestemte meg då for å halde gamaldansmusikken utanfor, og å ta med det tradisjonelle slåttespelet som hadde vore sentralt i Ottos spel sidan ca. 1960.

Slik boka her føreligg kan den altså seiast å representere sentrale delar av Otto Furholts slåttrepertoar etter 1960. Desse slåttane høyrde på mange måtar naturleg saman med den Setesdal- og Telemarks-musikken eg kjende best til frå før. Slåttane er for det aller meste nedskrivne etter lydbandinnspelingar som Otto har gjort i 1983. Unnatake frå dette er nr. 12, nr. 47, nr. 58, nr. 79, nr. 111, og nr. 116. Desse slåttane er skrivne etter NRK – opptak frå ca. 1960. Der eg var spesielt i tvil om bogdrag har eg korrigert dette etter spelemannen.

Eg vonar at boka slik den er blitt, vil vere av interesse for spelemenn som vil lære av Otto Furholts slåtteformer, og også for andre som har eit meir teoretisk forhold til folkemusikken. Boka burde gjeve eit verdfullt studiemateriale til den som er interessert i ein typisk «storspelemann» frå Agder sin slåttemusikk, og måten slåttematerialet er blitt omforma på. Dette skulle vere mogleg å finne ut ein del om ved å samanlikne oppskriftene mine med tidlegare oppskrifter etter Ottos «kjelder». Slike oppskrifter fins t. d. i boka «Slåttar og spelemenn frå Bygland», samt i standardverket om Norsk Folkemusikk, Hardingfeleslåttar, Bd 1 – 7.

Otto Furholt omformar som regel slåttematerialet heilt bevisst, når han meiner det gjer musikken betre. Men når han først har kome fram til ei slåtteform, spelar han denne svært likt frå gong til gong. Ei oppskrift etter eit lydbåndopptak gjev difor i dei aller fleste høve eit svært godt bilete av den slåtteforma Otto reknar for «korrekt».

Eg er takksam for all den velvilje Otto Furholt har synt meg m. o. t. det arbeidet eg har utført. Likeeins må eg takke dei einskild-personane som har gjeve verdfulle opplysningar til utarbeidinga av manuskriptet. Særskild takk fortener også Kristiansand Spelemannslag som har teke på seg å finansiere trykkeutgiftene og ordne med distribusjon av boka.

Oslo 6. – 6. – 1984.
Vidar Lande.

Marsjar

Det fins knapt den landsdel i Noreg som er opphavs­stad for so mange brureslag og marsjar som Agder-regionen. Det fins vel heller knapt noen einskildspelemann som kan spele so mange av dei som Otto Furholt. Marsjar høver godt for samspel i spelemannslag o.l., og dei er framleis stundom nytta ved spesielle høgtidsame høve, som bryllaup og festsamkomer. Slik kan ein seie at denne musikken enno har ein bruksfunksjon i folkelivet.

Nr. 1. Brureslag frå Herefoss.
Dette var ein av dei aller første slåttane Otto lærde. Han lærde den av Torvald Brobakken frå Herefoss.

Nr. 2. Brureslag etter Eivind Åkhus.
Eivind Åkhus har forma ut slåtten. Det er ein av dei mest bruka brureslåttane i Setesdal i seinare tid. Otto lærde den av Dreng Ose i midten av 1950-åra. Dreng Ose hadde slåtten frå Eivind Åkhus. Sjå SSB, side 55, nr. 6.

Nr. 3. Marsj frå Naustedal.
Otto lærde marsjen i Sørlandets Spelemannslag.

Nr. 4. Gråtarslaget.
Slåtten er etter Gunnar Austegard frå Åseral. Det er eit av dei mest bruka brureslaga i Agder, som går att i ymse variantar både i Vest- og Aust-Agder. Gunnar Austegard meinte «Gråtarslaget» var ein av dei finaste slåttane i landet vårt, saman med «Reiseslaget» frå Setesdal. Gråtarslaget vart også rekna for «Reiseslaget» mange stader (Sjå nr. 8).

Avsnittet line 12–16 er delvis improvisert. Gunnar Austegard spela aldri dette «mellomspelet» likt frå gong til gong.
Otto har lært slåtten ved å lye til Austegards spel.
(Sjå SSB, side 54, nr. 5).

Nr. 5. Myllarens bruremarsj.
Slåtten skal ha blitt dikta av Myllarguten då Kari, kjærasten hans, sveik han. Difor vert slåtten også stundom kalla «Karislåtten». Den fins i to hovudvariantar i Telemark:

1. Etter Knut Dahle frå Tinn,
2. Etter Smedal-spelemennene og andre i Telemark som spela ei meir utbygd form.

Otto’s slåtteform høyrer til i den siste gruppa. Han lærde først slåtten som 13–14 års smågutt, av Georg Brobakken. Seinare lærde han slåtten på nytt etter ei grammofonplate med Alfred Maurstad. Otto sin slått ber merke etter båe desse kjeldene.

Nr. 6. Bruremarsj.
Denne slåtten er frå Herefoss. Otto lærde den som smågut av Torvald Brobakken.

Nr. 7. Eit brureslag.
Slåtten er utforma av Otto Furholt. Avsnittet i line 9–10 minner om eit avsnitt i Gibøens bruremarsj.

Nr. 8. Reiseslag frå Herefoss.
Slåtten er ein variant av «Gråtarslaget» (nr. 4). Otto lærde den som liten av Torvald Brobakken. Sjå SSB, side 54, nr. 5.

Nr. 9. Stubb etter Gjeruld Retterholt.
Gjeruld Retterholt hogg tømmer på Furholt då Otto var i 6–7 års alderen. Om kveldane sat han inne og spela. Det var ei religiøs «vekkjing» på den tid, og det var helst religiøse songar og salmar han var interessert i. Men stundom spela han noen «småstubbar». Akkurat denne stubben spela han særs mykje. Det kan vere ein reinlender eller polka like mykje som ein marsj. Otto spela den etter minnet slik han hugsa Gjeruld spela den.

Nr. 10. Marsj frå Holt.
Otto lærde den i Sørlandets Spelemannslag, som hadde den frå Sigurd Fjeldstad i Holt. Seinare høyrde Otto også på opptak med Fjeldstad og forma nok noko sjølv på bogedraga og sette inn noen dobbelgrep.

Nr. 11. Gammelt brureslag frå Vest-Agder.
Slåtten er ein variant av «Gråtarslaget» (nr. 4, nr. 8). SSB, side 54, nr. 5. Otto lærde slåtten av Teodor Tellefsen frå Flå i Birkenes. Han budde i Greipstad og hadde truleg lært slåtten av Lauen-spelemennene i Hægebostad.

Her er renskrevet og tydet tekst fra bildet, med original språkform bevart:

Nr. 12. Bruremarsj frå Iveland.
Otto lærde denne marsjen på nedstilt bas av Tarald Frøyså frå Iveland. Tarald var syskjenbarn med spelemennene Olaf og Torleiv Frøyså, og hadde nok lært slåtten av dei. Olaf Frøyså har skrive den opp i sine Ivelands-oppskrifter 1918–22.

Springarar

«Springar» eller «springdans» har vore spela og dansa over heile Agder, med eit delvis unnatak for Setesdal. I aust er springaren tydeleg i nær slekt med Vest-Telemark-springaren. Einaste skilnaden måtte vere at intervallet mellom 2. og 3. taktslag har tendens til å bli litt stuttare i Agder. Kjem vi lenger vestover, mot Vest-Agder, tykkjest springartakta ha vore heilt jamn og meir i slekt med Vestlands-springar. I denne springaren finn ein takter på 2/4 og 4/4.

Båe desse springartypene fins i Agder, og det har ikkje alltid blitt skilt like klart mellom dei av alle spelemennene. Springartakta har difor utvikla seg til å bli meir «mystisk» enn den kanskje fortener. Ettersom springardansen omkring århundreskiftet tok til å kome bort mange stader, blei musikken lausreven frå dansen. Dette påskunda at taktkjensla i musikken blei veikare, og dei gamle springarane frå austlege Agder kunne få både 2/4 og 4/4 taktar innimellom 3/4 taktane. Hos Agder-spelemennene i dag forekjem ofte dette fenomenet. Om ein vil kalle dette «feilspeling» eller ikkje er avhengig av om ein vil akseptere at musikken er skilt frå dansen eller ikkje.

Nr. 13. Tannlausen.
Otto lærde denne springaren av Sigurd Frogner frå Rollag i Numedal. Den blir helst kalla «Finngubben» i Numedal. «Tannlausen» refererar oftast til ein annan slått.
Sjå N. F. M. Bd. 4, nr. 236.

Nr. 14. Naparen.
Slåtten er etter spelemannen Olav Naper frå Fyresdal som emigrerte til U. S. A. Otto lærde den av Aslak Bløtekjær frå Åmli.
Sjå N. F. M. Bd. 5, nr. 416.

Nr. 15. Stubben.
Otto lærde slåtten etter opptak med Eivind Groven.
Sjå N. F. M. Bd. 4, nr. 249 og Bd. 7, nr. 626.

Nr. 16. Haslebuskane.
Dette var første slåtten Otto lærde av Gjermund Haugen. Gjermund var på konsert-turne i Vest-Agder Ungdomslags regi i 1948–49, og budde då hjå Otto.
Haslebuskane har også vore spela i Agder frå gamalt av. I Mykland blei den m. a. kalla Kvit-Aslak (Sjå nr. 26).
Sjå N. F. M. Bd. 5, nr. 428.

Nr. 17. Dansaren.
Slåtten er laga av Otto. Han spela den med nesten heilt jamn takt. I line 7 minner slåtten noko om telespringaren «Bøheringen».

Nr. 18. Den lystige Telemarking på Kongsbergmarknaden.
Dette er ein springar frå Vest-Telemark. Det er truleg at Olav Bergsland frå Seljord har kome til Agder med slåtten. Olav Bergsland levde til ei stund utpå 1900-talet.
Otto lærde først slåtten av Olav Åsen, men seinare tok han inn noko frå Jens K. Mykland og Georg Brobakken.
Slåtten inneheld fleire 4/4 taktar.

Nr. 19. Sortebergen.
Namnet skriv seg frå storspelemannen Wilhelm Sorteberg frå Krødsherad. Slåtten har truleg kome til Mykland med Olav Bergsland.
(Sjå føregåande kommentar).
Slåtten er velkjend i Telemark. I Dahle-tradisjonen blir den kalla:
«Springar etter Hans Fykerud d. e.» Son hans, Lars Fykerud, bygde slåtten ut til ein lang slått. Hans form blir i dag helst kalla «Fykeruden» eller «Tusen-Tore».
Otto lærde Sortebergen av Olav Åsen frå Mykland.
Sjå N. F. M., Bd. 6, Nr. 511.

Nr. 20. Bellanden.
På Belland i Mykland var mange spelemenn, m. a. Rolf Belland, bestefar til spelemannen Jon Nilsen frå Froland. «Bellanden» er ein springar som dei bruka mykje på Belland. Slåtten er variant av telespringaren «Kolsruden», og har kome til Mykland med Olav Bergsland eller Hans Fykerud d. e.
Otto lærde Bellanden etter Jens K. Myklands spel. Slåtten er ein variant av «Kolsruden».
I line 13 spela Otto ein 4/4 takt.
Sjå N. F. M., Bd. 7, Nr. 518.

Nr. 21. Sjur i dammen.
Namnet viser til den kjende spelemannen Sjur Helgeland frå Voss. Otto høyrde slåtten mykje av spelemenn frå Vestlandet, og lærde den av det.
Sjå N. F. M. Bd. 5, nr. 397.

Nr. 22. Myklendingen.
Dette er ein gamal Myklandsslått som truleg kom med Olav Bergsland eller Hans Fykerud d. e. Det er ein variant av telespringaren «Ramsen».
Otto lærde slåtten etter Jens K. Myklands spel, men sette inn noen dobbelgrep og jamna litt på takta, slik at den går i rein 3/4 takt.
Sjå N. F. M., Bd. 6, Nr. 507.

Nr. 23. Stårøyguten.
Slåtten kjem opphaveleg frå Sogn, men er nok best kjend som ein Mosafinn-slått. Otto har den etter Sigbjørn B. Osa, som har transkribert si form i læreboka si for hardingfelespel.
Sjå SSB, side 14, nr. 4 og N. F. M. Bd. 5, nr. 352.

Nr. 24. Jondalen.
Dette er ein av dei få springarane som blei bruka i Setesdal etter år 1900. Alle noverande variantar der går attende til Eivind D. Åkhus. Slåtten er ein variant av telespringaren Tukthusen/Gro Fossekåse, som kom til Setesdal med Gunnulf Borgen omkr. 1920.
Otto lærde Jondalen av Jon O. Rysstad d. y., men la til noko av Olav Heggland som hadde spela slåtten inn på grammofon.
Otto brukar denne slåtten særs mykje til dans og improviserar då ein del. Han spelar den med nokså jamn takt, slik at den kan brukast til å danse den nye «Sørlands-springaren» etter.
Oppskrifta her er ei noko systematisert grunnform av Otto’s spel, og taktindelinga som i telespringaren.
Sjå SSB, side 35–36, nr. 15, og N. F. M., Bd. 6, nr. 514.

Nr. 25. Bjønne-Pers springar.
Otto hadde slåtten etter Torvald Brobakken frå Herefoss. Otto meinte slåtten hadde kome frå Vestlandet.

Nr. 26. Kvit-Aslak.
Ein kar dei kalla Kvit-Aslak tralla mykje på denne slåtten. Otto lærde den av Kristen Thommassen frå Herefoss, son til den kjende storspelemannen Thomas Uldal. Kristen spela denne slåtten særs godt. Motivet i line 8–9 er sett til av Otto.

Nr. 27. Gauken i Byglandsli.
Slåtten er laga av Eivind D. Åkhus. Otto lærde den delvis frå noteoppskrift etter Åkhus, men forma også noko sjølv på slåtten – særleg etter Olav Hegglands spel.

Nr. 28. Huttetu.
Dette er ein telespringar etter Kjetil Løndal. Otto lærde den av Harald Røyne frå Valdres ein gong dei budde i hop på eit nordisk folkemusikkstemne i Helsingfors i slutten av 1950-åra. I byte for «Huttetu» fekk Harald Røyne lære «Sordølen» av Otto.

Nr. 29. Amtmannen.
Ein gamal amtmann i Agder ville alltid ha den slåtten til å danse springdans etter. Denne springaren fins i minst to variantar og er knapt kjend utanom Aust-Agder. Otto lærde den av Olav Åsen frå Mykland.

Nr. 30. Gunnu mæ tjønnas springar.
«Gunnu mæ tjønna» var ein spelemann som budde i Øvrebø. Derifrå var også Ole Andersen Bruliheia, som Otto trefte i Kristiansand. Av han lærde Otto denne springaren i den form oppskrifta syner. Springaren skal spelast med heilt jamn takt, og er forsåvidt typisk Vest-Agder-slått. I 6. line er ein 4/4 takt.

Nr. 31. Fykeruden.
Slåtten er komen til Agder med Hans Fykerud d. e. Den er også kjend i Gibø-tradisjon (Ondelåna/Gibøspringar). Otto lærde slåtten av Olav Åsen frå Mykland. Gunnar Thommassen frå Herefoss spela slåtten lik eins, så det er truleg at Olav Åsen lærde den i Herefoss. Eilev Åstveit spela slåtten noko forskjellig. Han hadde lært den av Are Knutson Mykland. Knut Åstveit spelar enno denne forma.
Slåtten er også kjend frå Olaf Frøysås Iveland-oppskrifter 1918–22.
Eit vanleg namn på slåtten i Telemark og anstetter er «Sortebergen».
Sjå N. F. M. Bd. 6, nr. 494.

Nr. 32. Signe Ulladalen.
Ein slått Otto lærde av Gjermund Haugen.
Sjå N. F. M. Bd. 5, nr. 373.

Nr. 33. Håvard-springar.
Slåtten er etter Håvard Gibøen. Otto lærde den av Johannes Dahle i 1950-åra.
Sjå N. F. M. Bd. 4, nr. 276.

Nr. 34. Hølje Plassen.
Denne telespringaren lærde Otto i «Laget for Folkemusikk» i Oslo.
Sjå N. F. M. Bd. 5, nr. 300.

Nr. 35. Springar etter Fredrikane.
«Fredrikane» refererer til noen omreisande spelemenn i Agder som skreiv seg Fredriksen. Dei spela både hardingfele og vanleg fele, og lærde frå seg spel fleire stader i Agder – t.d. i Tovdal, Mykland, Herefoss og Iveland. Otto lærde denne slåtten av Jens K. Mykland, som lærde den av Nils og Johan Fredriksen. Denne springaren blei spela i Aust-Agder/Vest-Telemark-takt. Slåtten fins også i Ivelands-oppskriftene til Olaf Frøyså 1918–22.

Nr. 36. Den endelause.
«Den endelause» refererer til ein slått utan ende – som aldri tar slutt, men går omatt i ring. I Telemark kunne ein slik slått kallast «rund». Denne slåtten minner litt om «Jørnvrenja» etter Ola Mosafinn. Otto hadde den frå Jens K. Mykland.

Nr. 37 – Nr. 38. Kivlemøyane etter Håvard Gibøen.
(Systerslått)
Det var tri Kivlemøyslåttar etter Gibøen som Knut Dahle i Tinn lærde av han. Otto lærde desse særeigne Gibøslåttane, 2 springarar og 1 gangar, av Johannes Dahle.
Sjå N. F. M. Bd. 5, nr. 294 og Bd. 6, nr. 480.

Nr. 39. Systerslått frå Setesdal.
Hallyvard S. Rysstad lærde tri systerslåttar av Petter Veum i Fyresdal, som han tok med seg til Rysstad i Setesdal.
Otto lærde denne springaren av Jon O. Rysstad d. y., og høyrde den også mykje spela av Såve Rysstad. Den vart spela med heilt jamn takt i Setesdal.
Slåtten er også kjent i Seljord i form etter Leiv Sandsdalen, og frå Olaf Frøysås Ivelands-oppskrifter.
Sjå N. F. M. Bd. 6, nr. 496.

Gangarar

Gangaren har vore den dominerande musikktype over heile Indre-Agder. I Setesdal var den nesten einerådande, og når Setesdal etterkvart oppnådde ein slags høgstatus i folkemusikken, hjelpte sikkert dette til med å opphalde gangaren meir enn springdansen i resten av Agder også.

Utvalet av slåttar etter Otto Furholt syner same tendensen. Det er teke med 27 springarar, men heile 85 gangarar. Dette forholdet er truleg nokså representativt for høvet mellom mengda av slåttar av desse typane generelt, i heile Agderområdet.

Gangaren vart før oftast kalla halling. Både Knut J. Hedd e og Olaf Frøyså nyttar berre denne nemninga om gangarar i både 3-delt og 2-delt takt. Frøyså noterte alle gangarar/hallingar i 2-delt takt, kanskje ut frå den tanken at halling i kunstmusikken blei definert som dans i 2/4-takt.

Gangarmusikken kunne knytte seg til ein dans i sterk levande tradisjon i Agder, Setesdalsgangaren. Heilt opp til i dag kan ein seie at denne dansen er i uavbroten tradisjon i Setesdal og Tovdal.

Nr. 40 – Nr. 41. Systerslått frå Setesdal.
Halvard S. Rysstad lærde desse to lydarslåttane av Petter Veum i Fyresdal. Såve Rysstad lærde dei av Hallvard S. Rysstad, og Otto Furholt av Såve att. Den første er no ukjend utanom Rysstad. Den siste er i grunnen ein variant av Skjaldmøyslaget.
Sjå N. F. M. Bd. 2, nr. 13 og Bd. 2, nr. 143. Sjå også SSB side 190–193.

Nr. 42. Kivlemøyane etter Håvard Gibøen. (Systerslått)
Otto lærde denne særmerkte Gibø-gangaren av Johannes Dahle, midt i 1950-åra.
Sjå N. F. M. Bd. 1, nr. 98.

Nr. 43. Meglaren.
Dette er ein brureslått etter Myllarguten. Den går på same felestille som Myllarens bruremarsi og vart difor ofte spela i hop med denne.
Det fins fleire forklaringar på slåttenamnet, m. a. at spelemannen med å spele denne slåtten i bryllaup, kunne stanse slåss-kampar.
Otto lærde den etter opptak med Eivind Groven.
Sjå N. F. M. Bd. 1, nr. 67.

Nr. 44. Gorrlaus etter Andres K. Rysstad.
Andres K. Rysstad skal ha utforma denne slåtten etter motiv han hadde høyrt Knut J. Hedd e spele på gorrlaus felestilling. Slåtten blir stundom kalla «den 4. gorrlausse», i Øvre Setesdal.
Otto har lært slåtten etter opptak med Andres K. Rysstad, men har også lagt inn noe av sitt eige.

Nr. 45. Gorrlaus gangar.
Denne gangaren er kjent i heile Setesdal. Alle kjente utformingar går attende til Tarkjel A. Austad.
Otto har lært slåtten frå å høyre på andre spelemenn – truleg mest frå Hylestad.
Sjå SSB, side 194, nr. 23 og N. F. M. Bd. 2, nr. 105.

Nr. 46. Norafjells.
Denne utforminga av Norafjells går attende til Hallvard S. Rysstad, som hadde den etter tralling. Det er den mest «moderniserte» utgåva av Norafjells, og blei alltid oppfatta som ein rein «lyarslått».
Otto lærde den av Jon O. Rysstad d. y. Såve Rysstad spelar slåtten nesten likt. Til Telemark kom denne slåtteforma med Gunnulf Borgen, og har der vore nytta av dei fremste spelemennene, som Eivind Mo, Knut Buen m. fl.
Sjå N. F. M. Bd. 1, nr. 116 og SSB, side 195–201, nr. 24.

Nr. 47. Ikonn Ædon.
Namnet er meiningslaust, men er truleg ei omforming av «itt æ dæm».
Sjå SSB, side 411, nr. 86. Slåtten er også ein variant av nr. 52, «Gangar etter Petter Veum».
Otto lærde slåtten av Dreng Ose i 1950-åra.
Sjå N. F. M. Bd. 2, nr. 123 c.

Nr. 48. Fiskaren.
Slåtten er etter Knut J. Hedd e. Otto lærde den av Jon O. Rysstad d. y., og forma den litt om sjølv.
Slåtten er eigentleg ein variant til «Hopparen» (nr. 70).

Nr. 49. Sårdølen.
Dette skal vere slåtten Sigurd Eivindson Sordal komponerte då han hadde drepe kjærasten sin. Gunnar Liestøl kalla den «Den gamle Sordølen».
Otto lærde slåtten av Ole Andersen Bruliheia, som truleg hadde den frå Jørund Frivoll i Hægeland.
Slåtten er kjend i mange utformingar frå Setesdal, samt også frå Olaf Frøysås Ivelandsoppskrifter.
Sjå SSB, side 380–382, nr. 81 og N. F. M. Bd. 2, nr. 16.

Nr. 50. Naparen.
Namnet viser til storspelemannen Olav Naper frå Fyresdal. Slåtten kom til Setesdal med Hallvard S. Rysstad. Otto har lært den av Såve Rysstad, som spelar slåtten nøyaktig likt.
Oppskrifta er etter ei eldre innspeling i N. R. K. Otto har ikkje spela slåtten dei siste åra.
Sjå N. F. M. Bd. 3, nr. 152 g, h, i.

Nr. 51. Gangar etter Petter Veum.
Slåtten er truleg komen til Setesdal med Knut J. Hedd e. Otto lærde den av Såve Rysstad, som hadde den frå Andres K. Rysstad. Forstninga av denne Veum-slåtten er teken inn i den nyare slåtten «Uppstaden» (nr. 73).
Sjå SSB, side 301, nr. 58 og N. F. M. Bd. 1, nr. 86.

Nr. 52. Gangar etter Petter Veum.
Slåtten er truleg komen til Setesdal med Hallvard S. Rysstad.
Otto har si eiga form på slåtten, som er bygd på spelet til Andres K. Rysstad. Slåtten er ein variant av «Ikonn Ædon» (nr. 47).

Nr. 53. Langedragen nr. 2.
Hallvard S. Rysstad skal ha lært denne slåtten av Petter Veum i Fyresdal. Otto høyrde den av mange spelemenn. Han lærde den først av Andres K. Rysstad, sidan også av Bjug Harstad. Han meiner sjølv at han kanskje også i seinare tid kan ha teke opp noko frå Torleiv H. Bjørgums og bror sin Halvdan Furholts utforming av denne slåtten.
Sjå SSB, side 356–358. N. F. M. Bd. 1, nr. 108 d, e og N. F. M. Bd. 7, nr. 152.

Nr. 54. Den kaldsteikte.
Namnet skriv seg frå Bygland og refererer til ein spelemann som gjekk over heia frå Lauvdal i Setesdal til Tveitli i Tovdal. På vegen fiska han, og då han ikkje fekk steikt fiskane sine skikkeleg, måtte han ete fisken rå eller «kaldsteikte». Om denne hendinga laga han ein slått.
Sjå SSB side 521–522.
Slåtten er i slekt med «Rosa» etter Lars Fykerud (N. F. M. Bd. 3, nr. 146). Kanskje har påverknaden her gått frå Setesdal til Telemark.
Otto Furholt lærde slåtten av Åmund Krossen, som hadde den frå Dreng Ose.
Sjå N. F. M. Bd. 2, nr. 136.

Nr. 55. Tveitlien.
Namnet viser til garden Tveitli på grensa mellom Tovdal og Bygland. Gamle utformingar av slåtten er kjende i Tovdal, Mykland og Bygland. Slåtten er nærskyld «Kjempehallingen» etter Lars Fykerud. Påverknaden har her kanskje gått frå Setesdal til Telemark.
Otto lærde Tveitlien av Eivind N. Hamre frå Bygland, som hadde den frå Torleiv Frøyså i Hornnes. Frøyså hadde Setesdals-spelet sitt frå Frøyrak i Bygland.
Sjå SSB, side 389–397, nr. 82 og N. F. M. Bd. 1, nr. 101 og Bd. 7, nr. 151.

Nr. 56. Slåtten hass Bårgår.
Namnet refererer til Faremospelemannen «Bårgår Hove». Spelemennene på Sandnes i Bygland hadde denne slåtten etter han. Otto lærde slåtten av Åsulv O. Sandnes.
Sjå SSB, side 278–281, nr. 53.

Nr. 57. Gauslåen.
Namnet viser til gardsnamnet Gauslå i Herefoss. Slåtten er mykje bruka i Setesdal og i Telemark i Gibøtradisjon. Otto spela slåtten i 2 variantar:

1. Etter Hallvard S. Rysstad.
2. Etter Dreng Ose/Bjug Harstad.
   • Det er den siste varianten eg har teke med i oppskriftene her.
   • Otto lærde først slåtten av Dreng Ose, men sette seinare inn noen sluttvendsler han hadde etter Bjug Harstad.

Sjå SSB, side 419–425, nr. 89 og N. F. M. Bd. 3, nr. 156.

Nr. 58. Skuldalsbrura.
Slåtten er truleg utforma av Andres K. Rysstad. Det er ei saman-fletting av Skuldalsbrura etter Knut J. Hedd e og slåtten Noralaufen.
Otto lærde slåtten av Andres K. Rysstad.
Sjå SSB, side 328–334, nr. 69 og N. F. M. Bd. 1, nr. 114 og Bd. 7, nr. 120.

Nr. 59. Skorsvikjen.
Slåtten skal vere etter Torkjell A. Austad, som budde i Skorsvikja ei tid. Men den er også kjend frå Vest-Agder i ei form som skal vere etter Petter Strømsing. Skorsvikjen har truleg kome til Hylestad med Knut J. Hedd e.
Otto lærde slåtten av Bjug Harstad, som hadde den frå Andres K. Rysstad, som igjen hadde den frå Knut J. Hedd e.
Sjå SSB, side 261–266, og N. F. M. Bd. 1, nr. 28.

Nr. 60. Buseten.
Namnet skriv seg frå spelemannen Knut K. Vatnedalen (1812–99). Dei kalla han «Buseten».
Otto lærde slåtten av Andres K. Rysstad, som truleg hadde den frå Knut J. Hedd e.
Sjå SSB, nr. 83, side 398–400 og N. F. M. Bd. 7, nr. 190.

Nr. 61. Tarkjel Aslaksons Minne.
Dette var storspelemannen T. A. Austads hovudslått. Den fins i ymse variantar over Setesdals-, Tovdals-, Myklands- og Ivelandsregionen.
Otto lærde slåtten av Bjug Harstad, som truleg hadde den frå Andres K. Rysstad, og han att frå Knut J. Hedd e.
Sjå SSB, nr. 94, side 452–460, og N. F. M. Bd. 1, nr. 26.

Nr. 62. Sårdølen.
Dette er den slåtten som til vanleg blir kalla Sordølen. Det skal vere ein Frøyrakslått. Det er ein heilt annan slått enn nr. 49, men er knytt til same segna om Sigurd Eivindson Sordal som drap kjærasten sin, og for det vart avretta på Sordal.
Otto har bruka denne slåtten særs mykje opp gjennom åra. Han lærde den først av Jon O. Rysstad d. y. Seinare tok han inn noko frå Dreng Oses spel. Siste verket arbeidde han ut ihop med Gjermund Haugen (line 18–19).
Sjå SSB, nr. 90, side 426–436 og N. F. M. Bd. 2, nr. 141.

Nr. 63. Fosslien.
Dreng Ose har laga slåtten til segna om Reiår som reid utfor stupet i Reiarsfossen ved Ose i Setesdal, og omkom der, då han ville ride ei ekstra gong for jenta si.
Otto lærde slåtten i 1950-åra av Dreng Ose. Akkurat på den tid forandra Dreng litt på slåtten. (Sjå midten av line 13.) Seinare spela Dreng som Otto gjer i den utgåva som er transkribert her.
Sjå SSB, nr. 3, side 72 og N. F. M. Bd. 1, nr. 25.

Nr. 64. Gulldropen.
Eivind D. Åkhus laga slåtten og gav den namn etter ein flekk i Einangfjellet i Valle. Slåtten minner om Skuldalsbrura (nr. 58) og Vandringen (SSB, nr. 56, side 295).
Otto lærde slåtten av Dreng Ose, som hadde den frå Eivind D. Åkhus.
Sjå SSB, nr. 9, side 81–82.

Nr. 65. Sylvdropen.
Eivind D. Åkhus kalla slåtten «Sylvdropen» etter ein flekk i Einangfjellet i Valle. Han lærde slåtten av Olav Naper d. y. i Amerika. Det skal vere ein gangar etter Myllarguten. Den er i slekt med Leirlien/Ringjaren.
Otto lærde slåtten av Dreng Ose, som hadde den frå Eivind D. Åkhus. Siste vendsla (i line 13–14) har Dreng Ose laga.
Sjå SSB, nr. 52, side 275–276, og N. F. M. Bd. 3, nr. 157.

Nr. 66. Homslien.
Dette er ein tusseslått frå Bygland/Åseral. Slåtten er truleg noko utbygd av Gunnar Austegard. Otto lærde slåtten av han.
Sjå SSB, nr. 25, side 202–204 og N. F. M. Bd. 1, nr. 33.

Nr. 67. Isak Austruds gangar.
Ein slått frå Åseral etter Gunnar Austegard. Slåtten er ein variant av (nr. 57) Gauslåen. Otto hadde slåtten frå Gunnar Austegard.

Nr. 68. Fenta.
Slåtten er i Gibøtradisjon etter Knut Dahle. Otto lærde den av Johannes Dahle i midten av 1950-åra. Det er meir vanleg å kalle slåtten «Messtrond-fenta».
Sjå N. F. M. Bd. 3, nr. 160.

Nr. 69. Ulvelyden.
«Ulvelyden» tyder ulveflokken. Slåtten er truleg ein Fyresdals-slått som har kome til Bygland i siste halvdel av førre hundreåret.
Otto lærde slåtten midt i 1950-åra av Nere E. Hamre frå Bygland.
Sjå SSB, nr. 80, side 376–379 og N. F. M. Bd. 1, nr. 38.

Nr. 70. Hopparen.
Stev: «Hev du ’kje hoppa, so hoppa du vel no! Va du ’kje galen, så flaug du ’kje so!»
Otto lærde slåtten av bror sin Halvdan, som hadde den frå Andres K. Rysstad. Det er truleg vidare ein slått etter Knut J. Hedd e, som hadde den frå Bygland.
Sjå SSB, nr. 46, side 242–248 og N. F. M. Bd. 3, nr. 159.

Nr. 71. Førnesbrunen.
Denne slåtten er med namnet knytt til segnene frå Svartedauen om den kloke hesten «Førnesbrunen», som åleine drog lika til kyrkjegarden. Slåtteforma blir sagt å vere etter Petter Veum i Fyresdal, og har truleg kome til Setesdal med Hallvard S. Rysstad eller Knut J. Hedd e. Det fins også ein annan variant av Førnesbrunen som Petter Veum spela. Den kom til Bygland med Nere G. Nese, og vart m. a. spela av Olav Risdal i Hornnes og Frøyså-spelemennene i Iveland.
Otto lærde slåtten av Andres K. Rysstad, men forma kanskje litt om i samarbeid med Såve Rysstad, slik at slåtten skulle høve til samspel i Kristiansand Spelemannslag.
Sjå N. F. M. Bd. 3, nr. 161 og Bd. 7, nr. 162.

Nr. 72. Klunkaren.
Slåtten blir kalla klunkaren p. g. a. klunkinga i siste vendsla. Den skal ha kome til Setesdal med Nere G. Nese (1838–82). Han har kanskje lært slåtten av Myllarguten. I Bygland blir slåtten helst kalla «Nere Neses Minne», og dei eldste variantane har ingen klunketonar. Det har heller ikkje variantane frå Telemark.
Otto lærde Klunkaren av Eivind N. Hamre, som hadde den frå far sin Nere E. Hamre. Nere hadde truleg slåtten frå Knut J. Hedd e.
Sjå SSB, nr. 54, side 282–294.

Nr. 73. Uppstaden.
Slåtten kjem frå Hylestad i Setesdal. Den er ein «nyare» slått, ihopsett av 3 eldre slåttestubbar. Sjå SSB, nr. 58, nr. 61 og nr. 64. Sjå kommentar til SSB, nr. 66. Det er truleg Andres K. Rysstad som har forma ut slåtten etter Knut J. Heddes spel.
Otto lærde denne slåtten ved å høyre på Hylestad-spelemennene.
Sjå N. F. M. Bd. 1, nr. 95.

Nr. 74. Fanten.
Slåtten er utbygd av Otto Furholt etter Knut J. Heddes spel i 2 tradisjonsgreiner:

1. Etter Dreng Ose.
2. Etter Andres K. Rysstad.
   Sjå SSB, nr. 70, side 335–338, og N. F. M. Bd. 2, nr. 35 og Bd. 7, nr. 170 a.

Nr. 75. Gangar etter T. A. Austad.
Dette skal ha vore ein av hovudslåttane til Torkjel A. Austad. Slåtten er velkjend i alle hardingfeledistrikt i Noreg.
Tradisjonsmessig går denne Setesdals-varianten attende til Knut J. Hedd e. Otto lærde den av Knut Nomeland frå Hylestad, som hadde slåtten frå Knut J. Hedd e.
Sjå SSB, nr. 51, side 267–274, og N. F. M. Bd. 1, nr. 117 k.

Nr. 76. Knut Heddes Minne.
Denne varianten spela Gunnulf Borgen for Otto ein gong. Det var Hildalen etter Petter Veum, sa han.
Otto utforma slåtten mest etter Olav Hegglands spel. Det var Olav Heggland som tok til å kalle slåtten for Knut Heddes Minne.
Sjå SSB, nr. 84, side 401–407 og N. F. M. Bd. 2, nr. 135 b.

Nr. 77. Filleveren.
Namnet skal skrive seg frå ein omreisande Vern, som handla med filler. Slåtten er ein av dei mest bruka danseslåttane i Setesdal.
Otto har si eiga, vel utbygde form, på slåtten. Vendsla i siste halvpart av line 18 og siste halvpart av line 25 skal vere etter Torleiv Frøyså.
Sjå SSB, nr. 6, side 123–133 og N. F. M. Bd. 2, nr. 19, og Bd. 7, nr. 191.

Nr. 78. Faremoslått.
Slåtten er vanleg i heile Setesdal. Den er truleg ei nyare samanbygning av to eldre små slåttar:

1. Jenteslått frå Bygland (SSB, nr. 18)
2. Faremoslått etter Knut J. Hedd e (SSB, nr. 9).
   Samansetjinga av desse slåttane må ha skjedd i Hylestad-tradisjonen etter Andres K. Rysstad. Det er truleg Andres sjølv som har gjort dette.
   Otto spelar slåtten i tradisjon etter Andres K. Rysstad.
   Sjå N. F. M. Bd. 1, nr. 8 og Bd. 7, nr. 158.

Nr. 79. Sagaren.
Dette namnet blei bruka av m. a. Grunde Austad, som Otto lærde slåtten av. Tradisjonsmessig går slåtten attende til Knut J. Heddes spel gjennom Thomas Liestøl. Knut Hedd e kalla slåtten for «Faremoslått».
Sjå SSB, nr. 1, side 106–109, og N. F. M. Bd. 2, nr. 62 og Bd. 7, nr. 172.

Nr. 80. Bestelanden.
Faremoslått etter Knut J. Hedd e. Otto lærde slåtten etter lydbandopptak med Andres K. Rysstad.
Sjå SSB, nr. 17, side 173–176, og N. F. M. Bd. 7, nr. 160.

Nr. 81. Soteroen.
Namnet viser til spelemannen Soterud frå Seljord. Denne varianten blir bruka i Hylestad. Den skal ha kome med Halvor S. Rysstad, som hadde den etter Olav Risdal i Hornnes.
Otto har lært det meste av slåtten av Bjug Harstad, men har elles teke opp detaljar frå andre spelemenn også. Olav Heggland spela også denne varianten.
Sjå SSB, nr. 7, side 134–138 og N. F. M. Bd. 1, nr. 113.

Nr. 82. Homslien.
Dette er ein tusseslått frå Bygland som er knytt til same segnkrinsen som nr. 66. Otto lærde den av Nere E. Hamre midt i 1950-åra. Dei første taktene skulle symbolisere «bukkehorrn», hadde meire sagt. Det skulle vere ein slått Lars Knutson Liestøl lika særs godt, så Nere kalla den «Slåtten til Lars Knutson Liestøl».
Sjå SSB, nr. 13, side 166–168, og N. F. M. Bd. 2, nr. 22.

Nr. 83. Torstein på Berge.
Det er vanskeleg å vite om «Berge» her skal vise til Berge ved Frøyrak, eller Berge i Fyresdal. Knut Hedd e spela ei form av denne slåtten som han sa var etter Petter Veum, men slåtten blei også spela på Frøyrak.
Otto lærde slåtten av Grunde Austad. Den er i slekt med «Buseten» (nr. 60).
Sjå SSB, nr. 37, side 222–224 og N. F. M. Bd. 2, nr. 152 k.

Nr. 84. Frujorden.
Dei siste åra Tarkiell A. Austad livde, budde han i Frujordet på Austad. Denne slåtten er etter Tarkiell i hans eldre år. Slåtten er etter Andres K. Rysstad, som hadde den frå Knut J. Hedd e. Otto lærde den av bror sin Halvdan, som hadde den frå Andres. Otto forandra slåtten litt.
Slåtten er nærskyld «Fanten» (nr. 74).
Sjå N. F. M. Bd. 7, nr. 170 b, side 234.

Nr. 85. Gangar etter Bjug Harstad.
Denne slåtten har eit stutt heilskapleg preg som minner om Frøyrakslåttane. Slåtten er etter Knut J. Hedd e. Vidare har den blitt tradert gjennom Andres K. Rysstad og Bjug Harstad. Otto hadde den frå Bjug.
Sjå SSB, nr. 2, side 109–113 og N. F. M. Bd. 2, nr. 76 og Bd. 7, nr. 193.

Nr. 86. Gravbakken.
Petter Strømsing skal ha laga denne slåtten. Den har likevel helst vore rekna som ein Frøyrakslått, og alle kjente variantar kan truleg førast attende til Frøyraks-spelemennene.
Otto lærde Gravbakken av Åmund Krossen, som hadde den frå Torleiv Frøyså. Harald Solberg frå Iveland spela slåtten akkurat som Otto. Dei gjekk gjennom den vendsle for vendsle ein gong.
Torleiv Frøyså hadde lært Gravbakken på Frøyrak, truleg mest av spelemennene Pål og Gunstein Frøyrak.
Otto har ofte bruka denne slåtteforma på konsertar, i radio og på kappleikar.
Sjå SSB, nr. 10, side 147–160 og N. F. M. Bd. 1, nr. 96.

Nr. 87. Frøyraken.
Slåtten er ein variant av Frøyrakslåtten «Skrubben», som kanskje kom til Hylestad med Hallvard S. Rysstad. Han har truleg lært den av Olav Risdal i Hornnes.

Otto lærde slåtten av Bjug Harstad, som hadde den frå Andres K. Rysstad. Otto meiner sjølv han har forandra litt på slåtten, men ikkje mykje.
Sjå SSB, nr. 8, side 139–142 og N. F. M. Bd. 1, nr. 97.

Nr. 88. Tusseslått.
Denne særeigne tusseslåtten med nedstilt kvint og bas, fins i to hovudvariantar:
1). Frøyraksvarianten.
2). Knut J. Heddes variant: Otto spelar den siste, og han har lært den av Dreng Ose. Men Otto har forma denne slåtten nokså mykje sjølv.
Sjå N. F. M. Bd. 2, nr. 48.

Nr. 89. Dolkaren.
Namnet «Dolkaren» skulle truleg opphavleg ha seksuelle assosiasjonar. Slåtten er sannsynlegvis ein Frøyrak-slått. Otto lærde den av Dreng Ose i 50-åra.
Sjå SSB, nr. 4, side 117–121 og N. F. M. Bd. 2, nr. 103.

Nr. 90. Faremoslått.
Slåtten kan førast attende til Knut J. Hedd e. Otto lærde den av Såve Rysstad, som hadde den frå Andres K. Rysstad.
Sjå SSB, nr. 16, side 172 og N. F. M. Bd. 2, nr. 102.

Nr. 91. Nøringen.
Ein brureslått frå Voss som Otto lærde av Gjermund Haugen. Otto bytte bort Skjoldmøyslaget i Luråsen 2, Prestegangaren, Myllargangar, Jentebedragaren og Nøringen.
Sjå N. F. M. Bd. 1, nr. 90.

Nr. 92. Urheimen.
Vossarull etter Ola Mosafinn. Otto og Åmund Krossen lærde denne ihop, ved å gå gjennom ei noteoppskrift av H. Gjellesvik.
Sjå N. F. M. Bd. 2, nr. 92.

Nr. 93. Rudl etter Mosafinn.
Otto lærde denne etter eit opptak med Sigbjørn B. Osa.
Sjå N. F. M. Bd. 1, nr. 21.

Nr. 94. Brureslått frå Hardanger.
Slåtten er ein variant av «Tjønnbergen» frå Hardanger, og forsåvidt også i slekt med «Gangar etter T. A. Austad» (nr. 75.).
Otto lærde slåtten av Aslak Bløtekjær i Åmli, som hadde den etter grammofoninnspeling av Haldor Meland.
Sjå N. F. M. Bd. 1, nr. 117.

Nr. 95. Vossabruri.
Då Otto i 1950-åra vitja Johannes Dahle, trefte han der Sigbjørn B. Osa. Av han lærde Otto «Vossabruri». I Telemark spelar dei same slåtten i Gibøtradisjon. Då heiter den «Haringjenta».
Sjå N. F. M. Bd. 1, nr. 69.

Nr. 96. Gangar etter Myllarguten.
Slåtten er ein Gibøgangar i Dahletradisjonen. Vanlegaste namn er «Sevlien». Otto lærde slåtten av Gjermund Haugen, som truleg hadde den frå Johannes Dahle eller Torkjell Haugerud.
Sjå N. F. M. Bd. 1, nr. 106.

Nr. 97. Luråsen nr. 2.
Slåtten er i Dahle-tradisjon. Otto lærde den av Gjermund Haugen.
Denne slåtten spelar Otto mykje, og har bruka han på mange kappleikar.
Sjå N. F. M. Bd. 1, nr. 108.

Nr. 98. So sulla ho mor med rokken sin.
Otto lærde også denne slåtten av Gjermund Haugen.
Sjå N. F. M. Bd. 2, nr. 122.

Nr. 99. Heiloen.
Heiloen er ein fjellfugl. Denne slåtten uttrykker noko av stemninga på fjellet når heiloen skrik.
Otto lærde slåtten av Johannes Dahle i midten av 1950-åra. Det er ein Gibø-gangar.
Sjå N. F. M. Bd. 1, nr. 76.

Nr. 100. Prestegangaren.
Otto lærde slåtten av Gjermund Haugen. Slåtten har ellers mykje vore bruka i dei indre bygdene i Agder. Den er også nærskyld «Lofthusen», som har vore mykje bruka i Setesdal sidan hundreårs-skiftet.
Sjå SSB, nr. 88 og N. F. M. Bd. 3, nr. 157.

Nr. 101. Hildalen.
Eilev Åstveit budde i 1924 i Bø i Telemark og lærde mange slåttar av Kristiane og Einar Lund. Slåtten Hildalen lærde han der, og av Eilev lærde Otto slåtten.
Sjå SSB, nr. 84, side 401–407, og N. F. M. Bd. 3, nr. 152.

Nr. 102. Suldølen.
Denne slåtten vart mykje bruka i Agder og Telemark. Otto har lært den ved å høyre den så mykje. Slåtten er ein variant av «Hopparen». (nr. 70)
Sjå N. F. M. Bd. 3, nr. 159.

Nr. 103. Vårlengt.
Lars Fykerud skal ha laga slåtten. Otto lærde den av Eilev og Knut Åstveit. Eilev hadde den frå Kristiane og Einar Lund i Bø.
Sjå N. F. M. Bd. 1, nr. 93 og SSB, nr. 63, side 309.

Nr. 104. Lappebakken.
Otto lærde slåtten av Eilev Åstveit, som hadde den etter Kristiane og Einar Lund.
Sjå N. F. M. Bd, nr. 65.

Nr. 105. Gangar etter Knut Dahle.
Otto lærde denne etter Gjellesviks noteoppteikningar. Dobbelgrep sette Otto til sjøl.
Sjå N. F. M. Bd. 2, nr. 65.

Nr. 106. Sæterjenta under Gaustafjell.
Otto lærde slåtten av Johannes Dahle midt i 1950-åra. Den er i Gibøtradisjon.
Sjå N. F. M. Bd. 1, nr. 84.

Nr. 107. Tinnemannen.
Otto lærde slåtten av Harald Solberg frå Iveland. Han hadde den kanskje frå Åge Løland, eller ei grammofon-innspeling.
Sjå N. F. M. Bd. 2, nr. 137.

Nr. 108. Rotn’eims Knut.
Denne hallingen blir spela i ei mengd variantar over heile hardingfeleområdet. Otto lærde slåtten av Eilev Åstveit, som truleg lærde den etter ei grammofoninnspeling av Eilev Smedal. Forma kan vidare førast attende til Olav Moe frå Valdres. Eilev Åstveit spela denne slåtten svært godt.
Sjå SSB, nr. 78, side 370–373 og N. F. M. Bd. 3, nr. 154 og Bd. 7, nr. 168.

Nr. 109. Ligangaren.
Slåtten blir også kalla Halvor Flatelands Minne. Otto lærde den av Eilev Åstveit, som hadde lært den av Kristiane Lund. Kristiane spurde Eilev om han ville lære forma til Torkjell Haugerud eller Halvor Flateland. Det vart til at Eilev valde den siste, fordi H. Flateland skulle vere første opphavsmann til slåtten.
Sjå N. F. M. Bd. 2, nr. 123.

Nr. 110. Gamle-Ola ta deg.
Slåtten er helst kjend under namnet: «Lea deg, lea deg – du gamle Ola.»
Det er ein halling frå Valdres som også fins i Gibøtradisjon i Telemark.
Otto lærde slåtten av bror sin Halvdan, som hadde lært den av Olav Uleberg på Hornnes. Denne Valdres-slåtten har vore mykje nytta i Setesdal etter hundreårsskiftet.
Sjå SSB, nr. 57, side 300 og N. F. M. Bd. 1, nr. 112 a.

Nr. 111. Gamal bondedans frå Valdres.
Otto lærde slåtten av Gjermund Haugen.
Sjå N. F. M. Bd. 2, nr. 126.

Nr. 112. Fanitullen frå Mykland.
Slåtten har blitt mest kjend under namnet «Fanitullen frå Setesdal.»
Men det er ein Vest-Telemark-gangar. I Mykland gjekk slåtten for å vere etter Petter Veum frå Fyresdal.

Otto lærde slåtten av Olav Åsen frå Mykland før 1940 – før han hadde lært Setesdals-spel. Denne forma var nokså likt spelet til Andres K. Rysstad, seier Otto. Seinare høyrde han korleis slåtten blei spela i Setesdal, og tok kanskje noko etter Setesdalformene.
Sjå SSB, nr. 44, side 232–238, og N. F. M. Bd. 3, nr. 153 k.

Nr. 113. Kjaranlien.
Kjaranli er ein gard i Tovdal. Slåtten minner mykje om Knut Heddes Minne eller Hildalen etter Petter Veum. Denne Tovdalsutforminga av Hildalen lærde Otto av Salve Austenå.
Sjå N. F. M. Bd. 2, nr. 135.

Nr. 114. Gangar etter Mads Brobakken.
Slåtten er ein variant av ein Langedrag-slått (nr. 1) som m.a. blei spela i Nedre Setesdal (SSB, nr. 76). Åge Løland lærde spel her, og kan ha teke med seg slåtten til dei ytre bygdene i Agder.
Otto hadde slåtten frå Georg Brobakken i Herefoss, og han att frå far sin Mads Brobakken. Georg meinte at Olav Bergsland frå Seljord hadde kome med slåtten til Herefoss.

Nr. 115. Gangar frå Herefoss. (Tveitåen)
Denne slåtten finst i eit utal av variantar over heile Aust-Agder. Otto har spela den på fleire måtar. Den forma som er teke med her er bygd på to hovudkjelder:

1. Jon O. Rysstad d. y.
2. Georg Brobakken.
   Slutten av slåtten (line 20–22) er Georg Brobakkens tak.
   Sjå SSB, nr. 93, side 443–450 og N. F. M. Bd. 2, side 104.

Nr. 116. Storetveiten.
Dette er ein gangar frå Iveland. Otto lærde den av Aslak Fjermedal. Slåtten finst også i Olaf Frøysås slåtteoppskrifter frå Iveland 1918–22.

Nr. 117. Kattepilen.
Slåtten er truleg komen til Bygland frå Vest-Telemark. Otto lærde den av Grunde Austad/Dreng Ose.
Det er uvisst om Dreng Ose hadde den frå Eivind D. Åkhus eller Thomas Liestøl. Slåtteforma er svært lik Olaf Frøysås oppskrift av same slåtten frå Frøyrak.
Sjå SSB, nr. 95, side 462–467 og N. F. M. Bd. 3, nr. 161.

Nr. 118. Åmlijenta.
Slåtten er laga av Aslak Bløtekjær, og Otto lærde den av han.

Nr. 119. Nere Nese.
Det er truleg at Nere G. Nese (1838–83), storspelemannen frå Bygland, har spela denne slåtten. Slåtten er i dag ukjend i Bygland, men kjend frå Olaf Frøysås Ivelandsoppskrifter (1918–22), frå Jens K. Myklands (1894–1969) repertoar og frå Georg Brobakkens spel. Otto lærde slåtten ca. 1980 etter Georg Brobakken.
Slåtten er også nærskyld Kubbestolslåtten frå Rukkedalen etter Odd Bakkerud, og med «Nere Neses Minne» etter Salve Austenå.
Sjå SSB, side 467, nr. 95 f.

Nr. 120. Den fanten tralla for bikkja si.
Ein fant skal ha tralla denne slåtten til orda: «Sibylla, se pus» – i von om å få til eit slagsmål mellom bikkja si, Sibylla, og ein katt.
Slåtten er i slekt med Tjønnberg-krinsen. Den minner nok mest om hallingforma «Bråta-Per.»
Otto hadde slåtten etter Jens K. Mykland, som lærde den av Thomas Uldal frå Herefoss.

Nr. 121. Gangar etter Are Knutson Mykland.
Denne slåtten er noko i slekt med Gibøslåtten «Sindreøen» – eigentleg ein gangar frå Hardanger (N. F. M. Bd. 1, nr. 77). Det er ein gamal Myklands-slått som truleg har kome til bygds med Ola Bergsland frå Seljord.
Otto lærde slåtten av Olav Åsen. Den blei også spela av Jens K. Mykland, som sa det var ein slått etter Are Knutson Mykland (1858–1934).

Nr. 122. Jentebedrageren.
Truls Ørpen kalla denne slåtten «Jentebedrageren». I Gibøtradisjonen blir den helst kalla «Rekveen». Otto lærde slåtten av Gjermund Haugen.
Sjå N. F. M. Bd. 2, nr. 134.

Nr. 123. Huldreslått frå Setesdal.
Dette er nærast ein lyarslått, kanskje ein brureslått. Det kan tyde på at …